Espresso

Espresso to mały, skoncentrowany shot: gorąca woda pod ciśnieniem przechodzi przez ciasno ubitą pastylkę drobno zmielonej kawy. W około pół minuty dostajesz gęsty jak syrop napój ze złotą warstwą cremy na wierzchu ☕. Ludzie go kochają, bo jest intensywny, szybki i jest bazą latte, cappuccino i flat white. To też najbardziej wymagająca metoda, więc nie przejmuj się, jeśli pierwsze shoty smakują dziwnie: każdy barista od tego zaczynał, a małe zmiany robią wielką różnicę.

Mielenie: Drobno, jak cukier puder, który wciąż jest lekko ziarnisty

Wybierz rodzaj

Słowa, które usłyszysz

Dawka: Waga suchej zmielonej kawy w koszyku, w gramach. 18 g to popularna dawka startowa na podwójny shot.
Uzysk: Waga płynnego espresso w filiżance, w gramach. Ważenie jest lepsze niż mierzenie objętości, bo przez cremę mililitry wprowadzają w błąd.
Proporcja: Uzysk podzielony przez dawkę. Proporcja 1:2 oznacza, że z 18 g kawy robi się 36 g espresso. Dłuższe proporcje smakują lżej, krótsze intensywniej.
Ekstrakcja: Ile smaku woda wyciąga z kawy. Za mało smakuje kwaśno i wodniście; za dużo gorzko i cierpko. Celujesz w słodycz pośrodku.
Crema: Rudozłota pianka na wierzchu shota, z gazów i olejków. Świeże ziarna dają jej więcej. To miły znak, ale nie miara smaku.
Kolba (portafilter): Rączka z metalowym koszykiem, który trzyma kawę i wpina się w grupę ekspresu.
Ubijanie (tamp): Dociskanie zmielonej kawy w koszyku na płasko i mocno, żeby woda nie przemykała przez luźne miejsca.
Pastylka (puck): Ubity krążek kawy w koszyku. Po shocie to wilgotny placek, który wybijasz do kosza.
Kanałowanie (channeling): Woda znajduje słabe miejsce w pastylce i przelatuje nim. Shot leci szybko i smakuje naraz kwaśno i gorzko.
WDT: Mieszanie kawy w koszyku cienkimi igłami, żeby rozbić grudki przed ubijaniem. Skrót od Weiss Distribution Technique.